Gif it away

Ik heb iets met herfst. Hoe cliché het ook mag klinken, elk jaar weer vergaap ik me aan al die felle kleuren, geniet ik intens van de geur van rottende bladeren en laat ik geen kans ontglippen om een trui aan te mogen doen. Maar het gaat verder dan alleen maar kijken en genieten. Bijna elk jaar komt er wel een punt dat al die gekleurde blaadjes op m'n verbeeldingskracht gaan werken. Zo ook dit jaar.

Ik was meerdere malen naar het KLIK! festival in Eye geweest en zat nog volledig in de animatie-vibes. Diezelfde week nog belandde er een reproductiestatief in huis (zo'n ding waar je je camera dus naar beneden kunt richten) en kon ik aan de slag. De Japanse kers in de tuin stond op dat moment in vuur en vlam en bij elke windvlaag regende het bladeren. Je raadt het al: een deel van die blaadjes kwam niet toe aan z'n rust en belandde onder het oog van mijn camera. Zo besteedde ik een groot deel van zaterdag aan foto's maken van blaadjes. Veel foto's. En na wat geklooi met Photoshop, kwamen er deze twee gifjes uit...

Twee jaar geleden had ik duidelijk ook al een herfstbladerenobsessie. Tijdens een animatieworkshop ("Film en Inkt") maakte ik onderstaand filmpje. Volgende herfst zal ik écht proberen iets anders te doen...

Art inspiration // Antlers

Geweien hebben iets mythisch.
Als ik in het wild een hert zie lopen, stokt mijn adem even in m'n keel en probeer ik zo min mogelijk te bewegen. Het is altijd maar in een flits. Plotseling zie je een bruin vachtje tussen de bomen door verschijnen en een paar tellen later is het weer verdwenen, geruisloos, op het knappen van een twijgje na. Niet voor niets dat ik Bambi een van de mooiste Disneyfilms vind. Overigens heb ik nog nooit in het wild een mannetjeshert met zo'n énorm gewei gezien. Dat staat op de bucketlist.

Dus begon ik in een vlaag van inspiratie geweien te tekenen. En nog een. En nog een. Het werkt lichtelijk verslavend, zulke symmetrische vormen en sierlijke lijnen tekenen. Met dank aan Google, liet ik me inspireren door gezellig ouderwetse tekeningen van verschillende soorten geweien, die zo uit een stoffig biologieboek hadden kunnen komen. Cervus eldi, cervus axis; zelfs de Latijnse namen klinken mooi.

Maar stel je nou eens voor dat je zelf horens uit je hoofd hebt groeien... Nee wacht, doe eigenlijk maar niet, dat is een beetje naar. Maar ik vind het toch echt een van de wonderen der natuur, dat er uit het hoofd van elk hert een perfect symmetrisch gewei kan voortkomen. Zonder daar zelf iets voor te hoeven doen. Natural beauty at its finest.

THE ARCS - Yours, Dreamily

Ik hou van september. Het is die onbepaalde maand waarin je het najaar al in de lucht voelt hangen, maar nog steeds mag zeggen dat het zomer is. Die maand dat je toch stiekem je dikke truien uit de kast tevoorschijn haalt en het volgende moment toch weer in je zomerjurk (weliswaar met panty) de deur uit stapt. Maar vooral die maand waarin ik bij Concerto de deur zal platlopen, door de plotseling vloed van nieuwe albums die nu één voor één uitkomen. Om te beginnen: The Arcs, met het album Yours, Dreamily. Nog nooit van gehoord? Geen paniek: ze bestaan pas sinds dit voorjaar. Maar onervaren zijn ze zeker niet...

Vliegdrama

Volgens mij hebben mijn ogen een bepaalde aantrekkingskracht op vliegjes ontwikkeld. Bijna dagelijks word ik al fietsend frontaal geraakt door zo'n vliegend gevaarte. Een inslag als een kogel. Levensgevaarlijk: er zal maar net een auto onoplettend voorbijrijden terwijl ik met hysterisch tranende ogen heen en weer zwenk.

"Hoe heeft dit ongeluk kunnen gebeuren?"
"De dokters hebben niks opmerkelijks kunnen vinden, behalve dat er een vliegje in haar linkeroog zat."

Ik zie het zo gebeuren. Misschien moet ik maar een speciale vliegjesafstotende-fietsbril ontwerpen. Een gat in de markt?
Wat mijn ogen tot zulke vliegjesmagneten maken, blijft een mysterie. Is het de kleur? Groen met hier en daar wat bruin; natuurtinten, misschien worden ze daar door aangetrokken. Of ben ik juist de boosdoener, die als een vrachtwagen de arme schaapjes zo uit de lucht schept? Als ik de volgende ochtend in de spiegel kijk en zo'n beest in mijn ooghoek aantref, verdwijnt hij in ieder geval regelrecht de afvoer in. Denk daar maar eens aan, de volgende keer als je iemand probeert te verleiden met de zin "ik verdrink in jouw ogen...". Een onbewuste doodsbode.

Dat krijg je ervan als je opeens geen huiswerk meer hoeft te doen en tijd teveel hebt...