In de ban van Bowie

Eén week en één dag geleden stond de wereld op zijn kop. David Bowie, a star man, was plotseling overleden. Overal op het nieuws, op internet, op televisie geschokte fans, ontdaan vertellend over hoeveel Bowie in hun leven had betekenend. Ik stond er zelf versteld van hoeveel zijn overlijden me afgelopen week bezig heeft gehouden. Want als ik eerlijk ben, kon ik mezelf in de verste verte geen Bowie-fan noemen. Ik kende een paar van zijn nummers, wist dat hij veel meer was dan een mainstream popsterretje, maar veel verder dan dat reikte mijn kennis niet. Dat wil overigens niet zeggen dat ik zijn muziek slecht vond, of andere negatieve gedachtes over hem had. Nee, het zat gewoon niet in mijn systeem om me erg in zijn muziek te gaan verdiepen.

Dat was tot die vrijdag.

THE ARCS - Yours, Dreamily

Ik hou van september. Het is die onbepaalde maand waarin je het najaar al in de lucht voelt hangen, maar nog steeds mag zeggen dat het zomer is. Die maand dat je toch stiekem je dikke truien uit de kast tevoorschijn haalt en het volgende moment toch weer in je zomerjurk (weliswaar met panty) de deur uit stapt. Maar vooral die maand waarin ik bij Concerto de deur zal platlopen, door de plotseling vloed van nieuwe albums die nu één voor één uitkomen. Om te beginnen: The Arcs, met het album Yours, Dreamily. Nog nooit van gehoord? Geen paniek: ze bestaan pas sinds dit voorjaar. Maar onervaren zijn ze zeker niet...

Sometimes I sit and think, and sometimes I just sit.

Als er een winkel is waarin ik urenlang kan rondsnuffelen, dan is het Concerto wel. Voor wie Concerto niet kent (ga je schamen): je kunt het je voorstellen als de Waterstones voor muziek. Een vijf panden grote CD / LP-walhalla met sinds kort ook nog eens een gezellig cafeetje erbij. Hallelujah. Aangezien ik steevast weiger muziek online te bestellen, grijp ik elke kans aan om op de fiets te springen naar de Utrechtsestraat. Maar zodra ik de winkel binnenstap, verlies ik algauw mijn oorspronkelijke doel uit ogen. Zo. Veel. Muziek. Dwalend tussen de bakken vol CD's en LP's en met een steeds groter wordende stapel albums in mijn handen is de wanhoop al snel nabij. "Welke moet ik kopen?!?!?"

De laatste keer dat ik er was viel mijn oog plotseling op een vrolijk hoesje tussen de nieuwe releases. Een simpel tekeningetje, in vergelijking tot de omliggende albums waar een heel team aan ontwerpers op heeft zitten broeden. Ik nam de CD in handen en grinnikte om de titel. Sometimes I sit and think, and sometimes I just sit; zoiets alledaags dat het haast niet leek thuis te horen in het tijdperk van dramatische lovesongs. Ik had nog nooit van Courtney Barnett gehoord, maar moest mezelf bedwingen om het album niet meteen te kopen omdat het er zo leuk uit zag. "Eerst maar eens opzoeken op Spotify, dan zien we wel verder..."