In de ban van Bowie

Eén week en één dag geleden stond de wereld op zijn kop. David Bowie, a star man, was plotseling overleden. Overal op het nieuws, op internet, op televisie geschokte fans, ontdaan vertellend over hoeveel Bowie in hun leven had betekenend. Ik stond er zelf versteld van hoeveel zijn overlijden me afgelopen week bezig heeft gehouden. Want als ik eerlijk ben, kon ik mezelf in de verste verte geen Bowie-fan noemen. Ik kende een paar van zijn nummers, wist dat hij veel meer was dan een mainstream popsterretje, maar veel verder dan dat reikte mijn kennis niet. Dat wil overigens niet zeggen dat ik zijn muziek slecht vond, of andere negatieve gedachtes over hem had. Nee, het zat gewoon niet in mijn systeem om me erg in zijn muziek te gaan verdiepen.

Dat was tot die vrijdag.

Gif it away in 2016

Een heel gelukkig nieuw jaar iedereen!

Voor de verandering besloot ik dit jaar niet alleen een papieren nieuwjaarskaart te maken, maar ook een (bijbehorende) digitale kaart. En omdat ik nog in de stemming was van animatie, werd het weer een gifje. 

Voornemens voor het nieuwe jaar maak ik eigenlijk niet. Wat ik wél leuk vind, is een bucketlist voor één jaar. Dat deed ik in 2014, maar afgelopen jaar schoot het er een beetje bij in. Wie weet dat ik me er in 2016 weer aan ga wagen. Doelen opstellen van leuke dingen die je dat jaar wil doen werkt alleen maar motiverend, of niet soms? Stay tuned.

gifitawaygifitawaygifitawaynow

Gif it away

Ik heb iets met herfst. Hoe cliché het ook mag klinken, elk jaar weer vergaap ik me aan al die felle kleuren, geniet ik intens van de geur van rottende bladeren en laat ik geen kans ontglippen om een trui aan te mogen doen. Maar het gaat verder dan alleen maar kijken en genieten. Bijna elk jaar komt er wel een punt dat al die gekleurde blaadjes op m'n verbeeldingskracht gaan werken. Zo ook dit jaar.

Ik was meerdere malen naar het KLIK! festival in Eye geweest en zat nog volledig in de animatie-vibes. Diezelfde week nog belandde er een reproductiestatief in huis (zo'n ding waar je je camera dus naar beneden kunt richten) en kon ik aan de slag. De Japanse kers in de tuin stond op dat moment in vuur en vlam en bij elke windvlaag regende het bladeren. Je raadt het al: een deel van die blaadjes kwam niet toe aan z'n rust en belandde onder het oog van mijn camera. Zo besteedde ik een groot deel van zaterdag aan foto's maken van blaadjes. Veel foto's. En na wat geklooi met Photoshop, kwamen er deze twee gifjes uit...

Twee jaar geleden had ik duidelijk ook al een herfstbladerenobsessie. Tijdens een animatieworkshop ("Film en Inkt") maakte ik onderstaand filmpje. Volgende herfst zal ik écht proberen iets anders te doen...

Art inspiration // Antlers

Geweien hebben iets mythisch.
Als ik in het wild een hert zie lopen, stokt mijn adem even in m'n keel en probeer ik zo min mogelijk te bewegen. Het is altijd maar in een flits. Plotseling zie je een bruin vachtje tussen de bomen door verschijnen en een paar tellen later is het weer verdwenen, geruisloos, op het knappen van een twijgje na. Niet voor niets dat ik Bambi een van de mooiste Disneyfilms vind. Overigens heb ik nog nooit in het wild een mannetjeshert met zo'n énorm gewei gezien. Dat staat op de bucketlist.

Dus begon ik in een vlaag van inspiratie geweien te tekenen. En nog een. En nog een. Het werkt lichtelijk verslavend, zulke symmetrische vormen en sierlijke lijnen tekenen. Met dank aan Google, liet ik me inspireren door gezellig ouderwetse tekeningen van verschillende soorten geweien, die zo uit een stoffig biologieboek hadden kunnen komen. Cervus eldi, cervus axis; zelfs de Latijnse namen klinken mooi.

Maar stel je nou eens voor dat je zelf horens uit je hoofd hebt groeien... Nee wacht, doe eigenlijk maar niet, dat is een beetje naar. Maar ik vind het toch echt een van de wonderen der natuur, dat er uit het hoofd van elk hert een perfect symmetrisch gewei kan voortkomen. Zonder daar zelf iets voor te hoeven doen. Natural beauty at its finest.